Vergeving leert ons het onderscheid tussen een feit en een interpretatie, tussen een vergissing en schuld.
Onze interpretatie, onze be- of veroordeling van de dingen die gebeuren houdt ons in onze eigen gevangenis. We zien dit als waar en het ander, diegene die iets gedaan heeft, is de schuld hiervan.
Vergeving is niet eerst oordelen en dan zeggen, oké dit is gebeurd maar ik vergeef het je. Deze ongelijkwaardige situatie, waarbij jij zogenaamd de betere bent, die over zijn hart strijkt, is vergeving onwaardig.
Ware vergeving kijkt voorbij aan het handelen, herkent de waarheid die in de ander huist en kijkt alleen hiernaar. Ware vergeving kijkt niet naar de vergissingen die we in deze wereld allemaal maken, maar kijkt naar de Christus die in ieder van ons huist.
Vergeving is stil...
en kijkt alleen...
Vergeving wacht...
en oordeelt niet...
(uit WdII.1:5)
Vergeven leren we met hulp van onze
Innerlijke Leraar die ons vertelt wat vergeving is.
...probeer vergeving niet te beoordelen, of het te plaatsen in een aards kader. Laat haar oprijzen tot Christus, die haar verwelkomt als een geschenk aan Hem.
Hij zal jou niet zonder troost achterlaten, noch nalaten Zijn engelen naar beneden te zenden om jou te antwoorden in Zijn Eigen Naam.
(PIII.7:3-5)